اخبارجشنواره فیلم فجرسینمای ایراننقدنقدنقد و یادداشتهمه مطالب

درباره فیلم ” گرگ بازی ” ساخته عباس نظام دوست

 

بازی عقیم

حالا و با اکران فیلم گرگ بازی در جشنواره جهانی فجر ، بیشتر و بهتر میتوان حواشی سینمای ایران که همواره مقدم بر متن در حال پیشروی است را درک کرد .سینمایی که برای جلب توجه ،بیشتر از اینکه به سینما و خود متن در حال اجرا متکی باشد ، به حواشی بی ربطی چون حضور یا عدم حضور در فلان جشنواره و مصاحبه های تبلیغاتی پیش از اکران همراه با طرح ادعاهایی چون به کارگیری فرمی یگانه در روایت داستانی وابسته است

گرگ بازی با ایده گردهم آیی چند جوان عاشق تئاتر که خانه قدیمی یکی از اعضا را تبدیل به پلاتویی برای تمرین نمایش و جلب نظر آقای دکتر و همسرش ( علی مصفا و هانیه توسلی) که قصد سرمایه گذاری در کار آنها را دارند آغاز می شود .نمایش اجرایی آنها که نوعی بازی واقعی شبیه مافیا است ،میکوشد که وجه تاریک روابط و درونیات شخصیت ها را برای تماشاگر بر ملا و او را نسبت به چیزهایی که دیده و یا شنیده است دچار تردید نماید .اما گرگ بازی در متن آنقدر محافظه کار و دست بسته پیش می رود که عملا راه را برای خلق شخصیت های پیچیده ای که بتوانند با طراحی توطئه هایی غافلگیر کننده ، مخاطب را با خود همراه سازد میبندد .(یادآوری نمونه هایی چون فیلم  مظنونین همیشگی  با طراحی بازی و شخصیت پیچیده اش و یا  پرده آخر ساخته واروژ کریم مسیحی بعنوان نمونه ایرانی آن میتواند مثال خوبی برای درک ضعف ساختاری آن باشد ).   بازی هیجان انگیزی که قرار است  در خلال آن درونیات و روابط پیچیده ما بین شخصیت ها برای تماشاگر  برملا شود  با فلاش بک های فیلمساز و توضیحاتی که خارج از بازی در حال اجرا  اتفاق می افتد عملا  بی مصرف و کسالتبار شده است . حتی به میان آمدن شخصیت مبهمی چون مرتضی( مردی که در طبقه بالا زندگی میکند ) و ماجرای جنایت هم تعلیق و کشمکش چندانی بوجود نمی آورد تا ” گرگ بازی ” با ادعای باطل فرم گرایی نوین در تاریخ سینما و بازیگوشی های ژانری اش ، یکی از واپس گرا ترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران باشد .

 

نوشته : کمال پورکاوه

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن